Social Icons

Παρασκευή, 6 Δεκεμβρίου 2019

Χονγκ Κονγκ...άρθρο του Σίμου Ανδρονίδη


Χονγκ Κονγκ 

Σίμος Ανδρονίδης
Με ένα ενδιαφέρον άρθρο του που δημοσιεύθηκε στην ιστοσελίδα 'Rproject,' o Πέτρος Τσάγκαρης,[1] αναφέρεται στην πρόσφατη εκλογική αναμέτρηση που διεξήχθη στο Χονγκ Κονγκ, την οποία και συναρθρώνει με το ευρύτερο εξεγερσιακό 'πράττειν' που έλαβε χώρα στην "ημι-αυτόνομη" περιοχή το τελευταίο εξάμηνο, προσδιορίζοντας την, ουσιαστικά, ως την τελική φάση της όλης διαδικασίας.

Σχετικά με το ιστορικό των κινητοποιήσεων, ο συγγραφέας του κειμένου επισημαίνει ό,τι «οι κινητοποιήσεις είχαν ξεκινήσει τον Ιούνιο με κύριο αίτημα την απόσυρση νομοσχεδίου της τοπικής κυβέρνησης που προέβλεπε την έκδοση ανθρώπων στην κυρίως Κίνα (το νομοσχέδιο ουσιαστικά στοχοποιούσε τους ακτιβιστές του δημοκρατικού κινήματος στο Χονγκ Κονγκ).
Η κυβερνήτης του Χονγκ Κονγκ, Κάρι Λαμ, τον Σεπτέμβριο αναγκάστηκε να αποσύρει τελικά τις σχετικές διατάξεις, όμως οι διαδηλωτές διεύρυναν τις διεκδικήσεις τους με τη διατύπωση των λεγόμενων 5 αιτημάτων, μεταξύ των οποίων βρίσκεται η εκλογή μέσω καθολικής ψηφοφορίας της ηγεσίας της μητρόπολης αυτής των 7,5 εκατομμυρίων κατοίκων, καθώς και η διεξαγωγή έρευνας για τη βία που έχει ασκηθεί από την αστυνομία».[2]

Όμως, δεν θεωρούμε ό,τι η εκλογική διαδικασία για τα περιφερειακά συμβούλια και η πολύ καλή επίδοση των υποψηφίων που πρόσκεινται στη «δημοκρατική αντιπολίτευση»,[3] για να χρησιμοποιήσουμε τον όρο που χρησιμοποιεί ο Πέτρος Τσάγκαρης, καθίσταται το συμβολικό 'τέλος' της εξεγερσιακής διαδικασίας, αλλά, αντιθέτως, αποτελεί τμήμα της όλης διαδικασίας, αποτελώντας, με έναν ιδιαίτερο τρόπο μία «μετασυναπτική μεμβράνη»[4] (όρος της νευροβιολογίας τον οποίο και χρησιμοποιεί ο Γιώργος Μπιθυμήτρης στην ανάλυση του για το ΠΑΣΟΚ της δεκαετίας του 1980), που, εν προκειμένω, 'φιλτράρει' τις 'αφηγήσεις' και τα αιτήματα των διαδηλωτών, τον πολιτικό του λόγο, τοποθετούμενη, όχι πίσω ή έξω, αλλά εντός ενός ευρύτερου ρεπερτορίου που προχώρησε στην εμπρόθετη σύζευξη της εναντίωσης στο υπόδειγμα του Κινέζικου 'δρόμου για το Σοσιαλισμό,' (που λειτουργεί ως ένας, κατά βάση 'γραφειοκρατικοποιημένος καπιταλισμός'),[5] και της επιδίωξης ανα-συγκρότησης και εμβάθυνσης της δημοκρατικής διαδικασίας με σημείο αναφοράς το ίδιο το Χονγκ Κονγκ και το μοντέλο διακυβέρνησης που εφαρμόζεται εκεί.

Μοντέλο που προσιδιάζει στην οργάνωση της πολιτικής διαδικασίας από το Κομμουνιστικό Κόμμα, ανά περιφέρεια και ανά επιτροπή, υπό το πρίσμα μίας πολιτικής που αναδεικνύει τους επι-γενόμενους όρους μίας ιστορικού τύπου, προσέγγισης που θέτει στο επίκεντρο το πλαίσιο της 'Κινεζοποίησης,' κοινωνικά, πολιτικά και εθνοτικά.

Καθ' όλη την διάρκεια της εκ-δήλωσης του, το κίνημα στο Χονγκ Κονγκ (ενέχει θεωρητικό και αναλυτικό ενδιαφέρον μία συγκριτική προσέγγιση μεταξύ του εν Ελλάδι 'Πολυτεχνείου' το 1973 και των διεργασιών εντός 'Πολυτεχνείου' στο Χονγκ Κονγκ),[6] συμπεριέλαβε διάφορες μορφές κινητοποίησης και δια-πάλης, από καταλήψεις δρόμων (με αποκλεισμούς και οδοφράγματα να τίθενται στην ημερήσια διάταξη), έως κλασικού τύπου απεργιακές δράσεις που εν γένει «διασπείρουν ένα πνεύμα αμφισβήτησης και ανυπακοής»,[7] κατά την διατύπωση του Νίκου Ποταμιάνου, πό καθημερινές (και αυτή η διάσταση καθίσταται σημαντική), πορείες στους κεντρικούς δρόμους του Χονγκ Κονγκ έως αποκλεισμούς χώρων όπως το αεροδρόμιο,[8] αρθρώνοντας έναν πολιτικοϊδεολογικό λόγο που εστιάζει 'φορτισμένα' στο ζήτημα ή αλλιώς στο επίδικο της 'απο-Κινεζοποίησης,' με ό,τι δύναται να σημάνει αυτό. Κύρια ως προς το πλαίσιο της 'απο-κοπής' της περαιτέρω εμβάθυνσης της συμμετοχής της 'Λαϊκής Δημοκρατίας' της Κίνας και του 'Κομμουνιστικού Κόμματος' στη διακυβέρνηση της περιοχής.

Εάν δε, επιχειρήσουμε μία τυπολογία του κοινωνικού κινήματος της περιοχής και με βάση την θεωρία του Lance Bennett, περί του πως τα «ψηφιακά μέσα μεταβάλλουν την δράση του ακτιβισμού σε διεθνές επίπεδο»,[9] έχουμε να παρατηρήσουμε τα εξής: στο Χονγκ Κονγκ λαμβάνει χώρα «η δημιουργία χαλαρά δομημένων δικτύων (που διασπείρονται στον αστικό χώρο-ιστό με στόχο και τον στρατηγικό αποπροσανατολισμό των αστυνομικών δυνάμεων), αντί των σχετικά πιο συνεκτικών δικτύων των παλιότερων κοινωνικών κινημάτων-υψίστης σημασίας για την επικοινωνία και το συντονισμό μεταξύ των ακτιβιστών. Την προώθηση της δημιουργίας εκστρατειών διαρκείας με ευμετάβλητους άμεσους στόχους, και την τόνωση των στρατηγικών πλεονεκτημάτων των φτωχών σε πόρους οργανώσεων στο εσωτερικό των κοινωνικών κινημάτων».[10]

Σε αυτό το πλαίσιο, το κοινωνικό κίνημα,[11] χαλαρά δομημένο ως προς τις γραμμές του, μαζικό ως προς την παρουσία του πλήθους στο εσωτερικό του, νοηματοδοτεί παραστάσεις ‘εκδημοκρατισμού’ εννοιολογώντας μορφές μίας περισσότερο άμεσης δημοκρατίας, όπως επίσης και τις όψεις της ‘ελευθερίας’ (αντιστικτικά προς ό,τι προσλαμβάνεται ως Κινέζικο ‘ανελεύθερο’ καθεστώς), που τοποθετούμενη δίπλα στο σημαίνον ‘Δημοκρατία,’ προϋποτίθεται ή αλλιώς δύναται να πραγματωθεί μόνο μέσω του ‘διαρκούς αγώνα,’ ιδίως απέναντι σε μία ‘πάνοπλη’ χώρα.

‘Η ελευθερία δεν χαρίζεται’[12] τονίζει χαρακτηριστικά ένα από τα πανό (βασική συνθηματολογία) των διαδηλωτών: πάνω σε αυτό το λεκτικό πεδίο, σε αυτή τη λεκτική και πολιτική έγκληση αξιο-θεμελιώνεται το κινηματικό ‘πλήθος,’ ευεπίφορο σε τακτικές δυναμικής διεκδίκησης και δράσης.

Άρα, εάν επιστρέψουμε στην αναλυτική του Bennett, θα τονίσουμε πως το κίνημα στο Χονγκ Κονγκ επανεπινοεί τα στοιχεία μίας «εκστρατείας διαρκείας»,[13] που σπεύδει να καταστήσει συλλογικό αίτημα την εμβάθυνση μίας δημοκρατικής διαδικασίας που δεν παύει να ‘διαλέγεται’ με ένα ιδιαίτερο παράδοξο.[14]

Εντός μίας ιστορικής περιόδου όπου η φιλελεύθερη δημοκρατία αμφισβητείται έμπρακτα (βλέπε την θεωρία περί ‘δημοκτατορίας’),[15] στο Χονγκ Κονγκ[16] το δημοκρατικό αξίωμα επι-ζητείται πολιτικά και στρατηγικά, ως εγκάρσιο (τομή; ), αξίωμα που ‘επικοινωνεί’ με μορφές άμεσης δημοκρατίας.

Η έκβαση του όλου ‘ρεπερτορίου’ διαμαρτυρίας, κάθε άλλο παρά έχει κλείσει, αντλώντας από μία κοινωνική και πολιτική δυναμική που ενυπάρχει εντός της περιοχής.

[1] Βλέπε σχετικά, Τσάγκαρης Πέτρος, ‘Χονγκ Κονγκ: Εκλογική νίκη της δημοκρατικής αντιπολίτευσης,’ Αριστερή-Ειδησεογραφική Ιστοσελίδα ‘Rproject,’ 04/12/2019, https://rproject.gr/article/hongk-kongk-eklogiki-niki-tis-dimokratikis-antipoliteysis. Ακόμη και ο ίδιος ο τίτλος του κειμένου, παραπέμπει, ‘υπόγεια’ αλλά ‘φορτισμένα,’ στον διαχωρισμό μεταξύ «δημοκρατικής αντιπολίτευσης» και αυταρχικής Κίνας, με την νίκη της πρώτης να σημασιοδοτείται ως «τεράστια επιτυχία». Όσον αφορά τα αποτελέσματα της εκλογικής αναμέτρησης, γράφει ο Πέτρος Τσάγκαρης: «Στις εκλογές που έγιναν στις 24 Νοεμβρίου, οι υποψήφιοι που ήταν ανοιχτά υπέρ της δημοκρατικής αντιπολίτευσης σημείωσαν τεράστια επιτυχία αφού επικράτησαν σε 347 από τις 452 θέσεις που διεκδίκησαν, ενώ έδρες κέρδισαν κι άλλοι 45 υποψήφιοι που διάκειντο θετικά προς το δημοκρατικό κίνημα. Τώρα πλέον οι αντιπρόσωποι του δημοκρατικού κινήματος έχουν την πλειοψηφία σε 17 από τα 18 Περιφερειακά Συμβούλια.

Το αποτέλεσμα των εκλογών αυτών είναι σημαντικό καθότι τα Περιφερειακά Συμβούλια είναι οι μόνες κανονικές δημοκρατικές αρχαιρεσίες που διεξάγονται στην πόλη, γι’ αυτό και θεωρήθηκαν ως δημοψήφισμα σχετικά με τις απόψεις των κατοίκων απέναντι στην κυβέρνηση και απέναντι στο δημοκρατικό κίνημα. Μάλιστα στις τωρινές εκλογές η συμμετοχή ξεπέρασε το 71% -ποσοστό ρεκόρ- πράγμα που προσέδωσε περαιτέρω πολιτική βαρύτητα στο αποτέλεσμα».

[2] Το ζήτημα της ασκούμενης κρατικής-κατασταλτικής βίας, καθίσταται ιδιαίτερα σημαντικό από πλευράς διαδηλωτών, η πλευρά των οποίων ζητά την διεξαγωγή έρευνα για την αστυνομική βία και για τα χαρακτηριστικά που αυτή προσέλαβε, λειτουργώντας ως πολιτικό εγχείρημα όχι ‘πάταξης’ της βίας των διαδηλωτών, αλλά ανα-διοργάνωσης του κοινωνικού-δημόσιου χώρου. Υπό αυτό το πρίσμα, η κρατική βία προσέλαβε μορφές άμεσης επίθεσης με την χρήση πλαστικών σφαιρών, χημικών ουσιών, ‘κανονιών’ νερού για την απόκρουση και την διάσπαση των μεγάλων κινητοποιήσεων στο κέντρο της πόλης (η συγκεκριμένη τακτική υπεισέρχεται στο αστυνομικό οπλοστάσιο και χρησιμοποιείται πλέον, ακόμη και έντονα), όπως επίσης και της περιμετρικής παράταξης δίπλα στις πορείες, επιδιώκοντας έναν άμεσο ΄πόλεμο θέσεων’ και τις επιθέσεις με γκλοπ και χρήση όπλων σε μεμονωμένους διαδηλωτές, υπενθυμίζοντας μία δραστηριότητα που, όπως τονίζει χαρακτηριστικά ο Γιώργος Παπανικολάου, «δεν εφάπτεται εξωτερικά με την κοινωνική καθημερινότητα (συμβάλλοντας στη συντήρηση των «εξωτερικών όρων της παραγωγής»), αλλά, αντίθετα, είναι οργανικά συνυφασμένη με τον χαρακτήρα και τον ρυθμό της εκδίπλωσης των κοινωνικών σχέσεων σε αυτή την καθημερινότητα».

Ευρισκόμαστε σε μία φάση όπου διαμόρφωσης, στο Χονγκ Κονγκ της «ποινικής κατηγορίας της εντόπιας τρομοκρατίας», κατά τον Χρήστο Μπουκάλα, σε ένα σημείο όπου, η εννοιολογική ‘κατασκευή’ του ‘τρομοκράτη’ (βλέπε τοπική κυβέρνηση/Κινέζικο καθεστώς) δεν απέχει και ιδιαίτερα από την έννοια του ‘εχθρού του λαού,’ που επιβουλεύεται την εύρυθμη κοινωνική λειτουργία και ασφάλεια, ορίζοντας εκ νέου το τι δύναται να σημάνει η βία ως σχέση (και όχι ως απλοϊκός, εξωτερικός ‘καταναγκασμός’), και ως έμφορτη διαδικασία που παραγάγει νοηματοδοτήσεις (πολιτικές και δικαιικές). 

Βλέπε σχετικά, Παπανικολάου Γιώργος, ‘Από την αλλαγή στον εκσυγχρονισμό: το ΠΑΣΟΚ και το πεδίο της Δημόσιας Τάξης,’ στο: Ασημακόπουλος Βασίλης & Τάσσης Χρύσανθος, (επιμ.), ‘ΠΑΣΟΚ 1974-2018. Πολιτική οργάνωση, Ιδεολογικές μετατοπίσεις, Κυβερνητικές πολιτικές,’ Πρόλογος: Σπουρδαλάκης Μιχάλης, Εκδόσεις Gutenberg, Αθήνα, 2018, σελ. 564 & Μπουκάλας Χρήστος, ‘Αντιτρομοκρατία και αυταρχικός κρατισμός,’ στο: Γολέμης Χάρης & Οικονόμου Ηρακλής, (επιμ.), ‘Ο Πουλαντζάς σήμερα,’ Ινστιτούτο Νίκος Πουλαντζάς/ Εκδόσεις Νήσος, Αθήνα, 2012, σελ. 225.

[3] Βλέπε σχετικά, Τσάγκαρης Πέτρος, ‘Χονγκ Κονγκ: Εκλογική νίκη της δημοκρατικής αντιπολίτευσης…ό.π.

[4] Βλέπε σχετικά, Μπιθυμήτρης Γιώργος, ‘Μια ιδιότυπη Σοσιαλδημοκρατική Συνδικαλιστική ταυτότητα: ΠΑΣΟΚ και συνδικάτα. Από τη Μεταπολίτευση στην κρίση,’ στο: Ασημακόπουλος Βασίλης & Τάσσης Χρύσανθος, (επιμ.), ‘ΠΑΣΟΚ 1974-2018. Πολιτική οργάνωση, Ιδεολογικές μετατοπίσεις, Κυβερνητικές πολιτικές…ό.π., σελ. 140. Στην εκλογική διαδικασία και σε ό,τι έχει προηγηθεί, εάν λάβουμε υπόψιν και την παράμετρο χρησιμοποίησης των κινηματικών διαδηλώσεων ως ιδιότυπων προεκλογικών εκδηλώσεων, εγγράφονται, μαζικά (εκ του αποτελέσματος), οι όροι της διαμαρτυρίας και της δημοκρατικής διεκδίκησης που εγγίζει τον ‘πυρήνα’ δράσης και αναπαραγωγής του Κινεζικού καθεστώτος. Και αυτό είναι το πολιτικό και θεωρητικό ενδιαφέρον με τις διαδηλώσεις στο Χονγκ Κονγκ, καθότι ίσως για πρώτη φορά οργανωμένα, (και με αντιφάσεις-αντινομίες), εκφράζεται μία πολιτική διαμαρτυρία προς το Κινέζικο καθεστώς με χαρακτηριστικά κοινωνικής δράσης-κινητοποίησης, μετά από το 1989.

[5] Παραπέμποντας στις εναργείς επισημάνσεις του Νίκου Πουλαντζά, για το καπιταλιστικό κράτος ωσάν ‘ενσάρκωση’ του ‘λαού-έθνους,’ πεδίο αναπαράστασης του ‘λαού’ και του ‘λαϊκού,’ δύναται να αναφέρουμε πως και το Κινέζικο καθεστώς «οφείλει την αρχή της νομιμότητας του στο γεγονός ότι εμφανίζεται σαν η ενότητα του έθνος-λαός, εννοούμενο σαν ένα σύνολο ομοιογενών οντοτήτων, ταυτόσημων και διάσπαρτων, που αυτό καθορίζει σαν πολιτικά άτομα-πολίτες». Ως προς το ζήτημα της ομογενοποίησης, είναι χαρακτηριστική του η στάση απέναντι στην μουσουλμανική μειονότητα των Ουιγούρων, εκεί όπου, οι πολιτικές που ασκούνται, προβάλλουν διαρκώς το διακύβευμα της ‘Κινεζοποίησης,’ διαμέσου της εσωτερικής μεταφοράς μελών της εθνότητας Χαν στο εσωτερικό των περιοχών αυτών, της ένταξης τους στον κοινωνικό καταμερισμό εργασίας, της αφήγησης περί ενός ‘λαού’ και δη ‘Κινεζικού λαού.’ Η πολιτική ασκείται ως βιο-πολιτική και ‘ετεροκανονικοποίηση.’ Βλέπε σχετικά, Πουλαντζάς Νίκος, ‘Πολιτική εξουσία και κοινωνικές τάξεις,’ τόμος β, Μετάφραση: Χατζηπροδρομίδης Λ., Εκδόσεις Θεμέλιο, Αθήνα, 1982, σελ. 159.

[6] Στην ανάλυση του για τον ‘μεγάλο κλυδωνισμό’ της σημερινής εποχής, ήτοι το ‘κύμα’ εξεγέρσεων από το Χονγκ Κονγκ έως την Χιλή και το Εκουαδόρ, ο Νικόλας Σεβαστάκης αναφέρεται και στο ‘Πολυτεχνείο’ της πόλης. Ένα σημείο σύγκλισης του με το εν Ελλάδι ‘Πολυτεχνείο’ αποτελεί το ό,τι και οι δύο χώροι-εκπαιδευτικά ιδρύματα κατέστησαν συμβολικοί χώροι παραγωγής αμφισβητησιακής πολιτικής και τροφοδότησης του κινήματος με ανθρώπινο δυναμικό, νεανικό-φοιτητικό συγκεκριμένα, εκ-φοράς ενός πολιτικού λόγου ριζοσπαστικής χροιάς, αντι-ιμπεριαλιστικού από την πλευρά των φοιτητών του ελληνικού ‘Πολυτεχνείου’ με σαφείς αιχμές για την παρεμβατικότητα της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ, και, αντι-αυταρχικού/αντι-Κινεζικού (ως προς την λειτουργία του καθεστώτος) από την πλευρά των διαδηλωτών στο Χονγκ Κονγκ, επι-τέλεσης μίας πολιτικής ‘πράξης’ που δεν προέρχεται ή εδραιώνεται σε κάποια ‘underground’ κουλτούρα, αλλά στην πολιτική αισθητική της ‘μάχης’ για το παρόν, συμπυκνώνοντας αναπαραστατικές διαδικασίες: εάν το περιώνυμο ‘Έξω αι ΗΠΑ,’ αποτέλεσε πολιτικοϊδεολογική αρχή, αριστερής υφής, για τους φοιτητές στο Πολυτεχνείο, στο Χονγκ Κονγκ σημαίνον ρόλο διαδραματίζει το υπόδειγμα το ‘Χονγκ Κονγκ είναι εδώ.’ Για το άρθρο του Νικόλα Σεβαστάκη, βλέπε, Σεβαστάκης Νικόλας, ‘Ο μεγάλος κλυδωνισμός,’ Εφημερίδα ‘Το Βήμα,’ Ένθετο ‘Νέες Εποχές,’ 26/11/2019, σελ. 2-3.

[7] Βλέπε σχετικά, Ποταμιάνος Νίκος, ‘100 χρόνια ΓΣΕΒΕΕ 1919-2019,’ ΙΜΕ ΓΣΕΒΕΕ, Αθήνα, 2019, σελ. 159. Ο συγγραφέας του τόμου αναφέρεται στις διεκδικητικές-συνδικαλιστικές πρακτικές των επαγγελματοβιοτεχνών, που ενσωματώνουν το πλαίσιο της απεργιακής δράσης. Και αυτό παρατηρείται, άλλοτε έντονα, άλλοτε περισσότερο ήπια, καθ’ όλη σχεδόν την διάρκεια του 20ου αιώνα.

[8] Βλέπε σχετικά, Τσάγκαρης Πέτρος, ‘Χονγκ Κονγκ: Εκλογική νίκη της δημοκρατικής αντιπολίτευσης…ό.π. Ο Πέτρος Τσάγκαρης επισημαίνει το πρόσημο της εργατικής συμμετοχής στις κινητοποιήσεις. «Σε κάποια φάση των κινητοποιήσεων, κυρίως τον Αύγουστο, υπήρξαν και εργατικές απεργίες ενάντια στην κυβέρνηση. Τότε απεργήσαν οι εργαζόμενοι στις αερομεταφορές, στις συγκοινωνίες, στις κατασκευές κ.α. σε μια σειρά αγώνων που αποτέλεσαν το μεγαλύτερο κύμα απεργιών στο Χονγκ Κονγκ εδώ και 50 χρόνια. Ήταν αμέσως μετά από αυτό το κύμα που η κυβέρνηση απέσυρε το αρχικό νομοσχέδιο του Ιουνίου.

Ωστόσο, τους επόμενους μήνες ο κανόνας ήταν η ατομική συμμετοχή των εργαζομένων στις κινητοποιήσεις καθώς τα συνδικάτα ελέγχονται σε μεγάλο βαθμό από την κυβέρνηση».

[9] Αναφέρεται στο: Tilly Charles, ‘ Koινωνικά κινήματα 1768-2004,’ Μετάφραση: Τσακίρης Θανάσης, Επιμέλεια: Μήτσης Χρήστος, Εκδόσεις Σαββάλας, Αθήνα, 2010, σελ. 246.

[10] Βennett Lance, ‘Communicating global activism,’ Information, Communication & Society, Τεύχος 6, σελ. 143-168. Μία λογοτεχνική αποτύπωση του πως δομείται η εργατική ταυτότητα και κουλτούρα, και με παράδειγμα την αφήγηση ενός οξυγονοκολλητή (διήγημα ‘Στο Μουσείο’) που χαρακτηρίζεται από την εργασιακή του ‘εξειδίκευση’ όντας ‘πολύ καλός,’ προσφέρει ο Κώστας Περούλης, στη σειρά διηγημάτων, ‘Αυτόματα.’ Βλέπε σχετικά, Περούλης Κώστας, ‘Αυτόματα,’ Εκδόσεις Αντίποδες, Αθήνα, 2016.

[11] Εμμένοντας σε μία ρητορική περί ‘δημοκρατίας’ το κοινωνικό κίνημα, δύναται να αναδείξει τις προσίδιες ρωγμές και τις αντιφάσεις στο εσωτερικό του κομμουνιστικού καθεστώτος, όπως εκφράσθηκε στην πλαισίωση μεταξύ ‘άμεσης παρέμβασης’ και ‘αναμονής των εξελίξεων’ έως και της ‘υποχώρησης των κινηματιών.’

[12] Βλέπε σχετικά, ‘Πολιτικά συνθήματα στο Χονγκ Κονγκ,’ Ιστοσελίδα ‘Dream Time,’ χ.χ., https://gr.dreamstime.com/%CE%B5%CE%BA%CE%B4%CE%BF%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CF%83%CF%84%CE%BF%CE%BA-%CE%B5%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CE%BD%CE%B1-%CF%80%CE%BF-%CE%B9%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AC-%CF%83%CF%85%CE%BD%CE%B8%CE%AE%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%B1-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%B5%CF%80%CE%B1%CE%BD%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7-%CE%BF%CE%BC%CF%80%CF%81%CE%B5-%CF%8E%CE%BD-%CF%87%CE%BF%CE%BD%CE%B3%CE%BA-%CE%BA%CE%BF%CE%BD%CE%B3%CE%BA-image45725239 Ενδεικτικό είναι το ό,τι ένα από τα συνθήματα που αναγράφεται σε πανό, καλεί τους διαδηλωτές να «μην χρησιμοποιούν βία» («αποφεύγετε τη βία»), η άσκηση της οποίας υπεισέρχεται στο εσωτερικό του κινήματος, σε μία τακτική μάχης ‘σώμα με σώμα’ με την τοπική αστυνομία. Η πορεία ενός κινήματος και δη κοινωνικού, δεν συνιστά μία ‘ευθεία’ και ‘ανεπαίσθητη’ γραμμή που καταλήγει στην ‘πρόοδο’ ή σε μία ‘καθαρή επικράτηση.’

[13] Βennett Lance, ‘Communicating global activism…ό.π. Μία «εκστρατεία διαρκείας» που παραγάγει τις σημάνσεις και τους όρους της συγκρότησης της, τονίζοντας ό,τι την ‘χωρίζει’ πολιτικά και αξιακά από το Κινέζικο καθεστώς.

[14] Σε μία ενδιαφέρουσα προσέγγιση της πολιτικής ‘ανθρωπογεωγραφίας’ του κινήματος, προβαίνει ο Πέτρος Τσάγκαρης. «Σε αυτό το πλαίσιο οι δημοκρατικές δυνάμεις εδράζονται σε δύο άξονες με πολλές ενδιάμεσες εκδοχές: από αφελείς οπαδούς της συνταγματικής νομιμότητας, έως τους μαχητικούς ακτιβιστές της άμεσης δράσης, και από τους ακροδεξιούς ξενοφοβικούς (προς τους Κινέζους) «τοπικιστές», μέχρι τους ακτιβιστές της άκρας αριστεράς που είναι ενάντια σε τέτοιες διακρίσεις. Σε αυτές τις συνθήκες το πιο πιθανό είναι να ηγεμονεύσει τελικά μια αστική εθνικιστική ελίτ». Επρόκειτο για μία ‘πανσπερμία’ θέσεων και υποκειμένων, δίχως να εκ-λείπει η διάσταση της ακροδεξιάς δράσης. Εξάλλου, η ανάλυση δεν στοχεύει σε μία ‘εξιδανίκευση’ της δράσης του κινήματος. Βλέπε σχετικά, Τσάγκαρης Πέτρος, ‘Χονγκ Κονγκ: Εκλογική νίκη της δημοκρατικής αντιπολίτευσης…ό.π.

[15] Για μία ανάλυση του όρου (που προέρχεται από τον Ουρουγουανό συγγραφέα Εδουάρδο Γκαλεάνο και εξειδικεύεται περαιτέρω από τον Pierre Hassner), ‘δημοκτατορία’ που προσδιορίζει καθεστώτα όπως αυτά της Κίνας, της Αιγύπτου, της Τουρκίας, της Ρωσίας, βλέπε σχετικά, Taguieff Andre-Pierre, ‘Ο εξτρεμισμός και τα είδωλα του. Επίκαιρες σκέψεις για τον τζιχαντισμό, την άκρα δεξιά, τον αντισημιτισμό, τον λαϊκισμό και τη συνωμοσιολογία,’ Πρόλογος-Μετάφραση-Επιμέλεια: Πανταζόπουλος Ανδρέας, Εκδόσεις Επίκεντρο, Θεσσαλονίκη, 2017, σελ. 61&64, βλέπε και υποσημείωση 35, σελ. 61.

[16] Για την λογοκρισία ως προς την μετάδοση των εκλογικών αποτελεσμάτων από την τοπική κυβέρνηση και από την κυβέρνηση της Κίνας, βλέπε σχετικά, Τσάγκαρης Πέτρος, ‘Χονγκ Κονγκ: Εκλογική νίκη της δημοκρατικής αντιπολίτευσης…ό.π.

Σίμος Ανδρονίδης 
Ο Σίμος Ανδρονίδης είναι υποψήφιος διδάκτορας του τμήματος Πολιτικών Επιστημών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Είναι κάτοχος μεταπτυχιακού διπλώματος σπουδών στην Πολιτική Ανάλυση από το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο και κάτοχος πτυχίου Πολιτικής Επιστήμης του Πανεπιστημίου Κρήτης. Τα ερευνητικά του ενδιαφέρονται σχετίζονται με την θεωρία πολιτικών κομμάτων, στην Ανάλυση Πολιτικού Λόγου και με το συνδικαλιστικό κίνημα. Είναι μέλος της Ελληνικής Εταιρείας Πολιτικής Επιστήμης και του Δικτύου Ανάλυσης Πολιτικού Λόγου. Άρθρα του έχουν δημοσιευθεί σε συλλογικούς τόμους και σε επιστημονικά περιοδικά.

Δεν υπάρχουν σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου

ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ:

Τα μηνύματα που δημοσιεύονται στο χώρο αυτό εκφράζουν τις απόψεις των αποστολέων τους. Το STILIDA NEWS δεν υιοθετεί καθ' οιονδήποτε τρόπο τις απόψεις αυτές. Ο καθένας έχει δικαίωμα να εκφράζει την γνώμη του, όποια και να είναι αυτή.
Δεν πρόκειται να λογοκρίνεται κανένα σχόλιο που θα περιλαμβάνει καλοπροαίρετη κριτική ή θα διορθώνει κάποιο δικό μας σφάλμα.Τα συκοφαντικά, υβριστικά, απειλητικά, εκβιαστικά, ρατσιστικά ή κοινωνικού αποκλεισμού μηνύματα θα διαγράφονται.
ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΣΑΣ ΘΑ ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΕΙ ΤΟ ΣΥΝΤΟΜΟΤΕΡΟ ΔΥΝΑΤΟ.
Απαντήσεις από τον διαχειριστή μόνο στα επώνυμα σχόλια.

Φόρμα επικοινωνίας

Όνομα

Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο *

Μήνυμα *


Για τους αναγνώστες

Τα αναγραφόμενα από τους αναγνώστες δεν εκφράζουν τις απόψεις του διαχειριστή του STILIDA NEWS και φέρουν οι ίδιοι την ευθύνη των όσων γράφουν. Τα συκοφαντικά, υβριστικά, απειλητικά, εκβιαστικά, ρατσιστικά ή κοινωνικού αποκλεισμού μηνύματα θα διαγράφονται. Σε περίπτωση που μας διαφύγει κάποιο από τα μηνύματα αυτά παρακαλούμε τον ή τους θιγόμενους να μας ενημερώσουν στη διεύθυνση gkordis@gmail.com για να διαγραφεί.

ΚΥΡΙΩΣ ΔΗΜΟΣΙΕΥΟΝΤΑΙ ΤΑ ΕΠΩΝΥΜΑ ΣΧΟΛΙΑ

Η αναδημοσίευση δε ενός άρθρου δεν συνεπάγεται και την υιοθέτηση του περιεχομένου του από το "STILIDA NEWS"






Ο διαχειριστής

Βουλή

Ακολουθήστε μας στο Facebook
Powered by: Internetsmash
 
Google Analytics Alternative